Η περιοχή


 
Το νησί της Αστυπάλαιας αποτελεί το δυτικότερο νησί του συμπλέγματος των Δωδεκανήσων και βρίσκεται σε απόσταση 40 ναυτικών μιλίων επικίνδυνης θάλασσας από την Κάλυμνο. Η έκτασή του αγγίζει μόλις τα 96,9 τ.χμ., ενώ, συνυπολογίζοντας την έκταση των παρακειμένων νησίδων, η συνολική του έκταση φτάνει τα 127,8 τ.χμ.. Το νησί χωρίζεται στο Μέσα και το 'Εξω νησί με μία αμμουδερή λωρίδα το Στενό μήκους 100 μέτρων. Αν δεν υπήρχε αυτή η στενή λωρίδα που τα ενώνει, η Αστυπάλαια θα ήταν δυο ξεχωριστά γειτονικά νησιά. Οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού αριθμούν τους 1.238 και διοικητικά υπάγεται στην Νομαρχία Καλύμνου. Η Αστυπάλαια (δηλαδή "παλιά πόλη") διαθέτει πλούσια ιστορία, παράδοση, ξωκλήσια, άγρια ομορφιά και πολλά άλλα ωραία κρυμμένα μυστικά.

Και μία χρήσιμη πληροφορία: Η Αστυπάλαια είναι το μοναδικό νησί στην Ελλάδα που από την αρχαιότητα δεν επιβιώνουν  στο έδαφός της ούτε τα φίδια ούτε οι σκορπιοί. «Εχθρόν είναι τοίς όφεσιν ή των Αστυπαλαίων γή» είχε αναφέρει ο Αριστοτέλης σε σύγγραμμά του. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές που προσπαθούν να εξηγήσουν αυτήν την ιδιομορφία, όπως ότι το νησί αποτελεί πέρασμα των πελαργών που τα εξολοθρεύουν, ότι το έδαφος έχει έντονη περιεκτικότητα σε θειάφι, αλλά και ο θρύλος για την κατάρα του Οσίου Ανθίμου πριν πεθάνει.

 

 
 
Ιστορία

 
 
Κατά τη μυθολογία η Αστυπάλαια και η Ευρώπη ήταν κόρες του Φοίνικος και της Περιμήδης.

Από την ένωση της Αστυπάλαιας με τον Ποσειδώνα γεννήθηκαν ο Αγροναύτης Αγκαίος και ο Βασιλιάς της Κω, Ευρύπυλος.

Το νησί πρωτοκατοικήθηκε στα Προϊστορικά χρόνια. Μεταξύ των κατοίκων του αναφέρονται οι Κάρες, οι οποίοι την ονόμασαν Πύρρα για το κόκκινο χρώμα της, και οι Μινωίτες.

Την Ελληνιστική Εποχή υπήρξε λιμάνι-σταθμός των Πτολεμαίων της Αιγύπτου. Ανέπτυξε μεγάλη ναυτική δραστηριότητα και έγινε γνωστή χάρη στα πλούσια αλιεύματα ("ιχθυόεσσα") και τα άφθονα γεωργικά προϊόντα της. Για τα πολλά και μυροβόλα λουλούδια της και για τους καρπούς της οι αρχαίοι την αποκαλούσαν "Θεών Τράπεζα".

Την περίοδο της Ρωμαιοκρατίας τα λιμάνια του νησιού χρησιμοποιήθηκαν ως ορμητήρια κατά των πειρατών, γι αυτό οι Ρωμαίοι παραχώρησαν στους κατοίκους πολλά προνόμια.

Στους Βυζαντινούς χρόνους η έξαρση της πειρατείας άλλαξε την οικιστική δομή του νησιού, με την παρακμή των παράλιων οικισμών, τη μετακίνηση των πληθυσμών στο εσωτερικό και την ανέγερση κάστρων για προστασία.

Μετά το 1204 περιήλθε στους Βενετούς και κυρίως στην οικογένεια Quirini - με εξαίρεση ένα μικρό διάστημα κατά το οποίο ανήκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία (1269-1310). Οι Quirini έμειναν κύριοι του νησιού μέχρι το 1537, όταν κατακτήθηκε από τους Τούρκους.

Όπως όλα τα Δωδεκάνησα παρέμεινε στους Τούρκους έως το 1912 στη συνέχεια πέρασε στους Ιταλούς, Γερμανούς και Βρετανούς για να ενωθεί με την Ελλάδα το 1948.

(πηγή: Δήμος Αστυπάλαιας)

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
Copyright © 2015 Evdokia's Rooms, all rights reserved.
POWERED BY SigmaWeb's SiteBuilder